Γράφει ο Άγγελος Παπανικολάου…
Ο Παναθηναϊκός αποχαιρέτησε το Champions League με τον πιο απογοητευτικό τρόπο. Χωρίς να είναι κατώτερος. Ίσα-ίσα, σε πολλούς τομείς υπερείχε. Κι όμως, το τελικό 3-1 υπέρ της Ρέιντζερς στα δύο ματς ήταν μια σκληρή υπενθύμιση πως το ποδόσφαιρο δεν χαρίζεται – ειδικά όταν δεν σκοράρεις.
Αυτό που είδαμε ήταν μια επανάληψη των περσινών προβλημάτων. Δημιουργία υπήρχε, προσπάθεια επίσης, αλλά το τελείωμα των φάσεων ήταν και πάλι το μεγάλο ζητούμενο. Η Ρέιντζερς δεν τρόμαξε. Δεν έπαιξε κάποιο σπουδαίο ποδόσφαιρο. Αλλά εκμεταλλεύτηκε τις στιγμές της και κράτησε απαραβίαστη την εστία της όταν χρειάστηκε. Κι αυτό, όσο κι αν πονάει, είναι το μόνο που μετρά.
Η αλήθεια είναι ότι ο αποκλεισμός αυτός δεν σηκώνει ωραιοποιήσεις. Ήταν μια τεράστια χαμένη ευκαιρία — και όχι μόνο για την πρόκριση. Ήταν ευκαιρία να χτίσεις ψυχολογία, να ενώσεις ακόμη περισσότερο τον κόσμο με την ομάδα, να κερδίσεις χρόνο και ηρεμία μέσα στη σεζόν. Τίποτα από αυτά δεν ήρθε.
Η συνέχεια είναι δύσκολη. Το ζευγάρι με τη Σαχτάρ (αν προκριθεί) μοιάζει βαρύ. Όχι απλησίαστο, αλλά πολύ πιο απαιτητικό από το προηγούμενο. Και δεν είναι απλά η πρόκριση στο Europa League που διακυβεύεται. Είναι ολόκληρο το ευρωπαϊκό μέλλον της ομάδας για φέτος.
Τα αγωνιστικά προβλήματα είναι σαφή. Λείπει δημιουργία από τον άξονα, λείπει ένας εξτρέμ που να μπορεί να φτιάξει και να τελειώσει φάσεις, λείπει ακόμα και ένας φορ που να μπορεί να κάνει τη διαφορά στο «τελευταίο άγγιγμα».
Δεν είναι ώρα για απογοήτευση, αλλά για άμεση δράση. Το πρόβλημα στο γκολ δεν εμφανίστηκε τώρα. Είναι συνεχές. Και όσο μένει άλυτο, θα «ακυρώνει» όλη την καλή προσπάθεια που γίνεται σε άλλους τομείς. Γιατί στο τέλος της ημέρας, κανείς δεν θα θυμάται τα xGoals ή τις κατοχές. Θα θυμούνται ποιος προκρίθηκε.
